پارادوکس یکنواخت: چگونه لباس سوارکاری در حالی که کنترل را تقویت می کند آزادی را دنبال می کند

مقدمه

چرا آزادی به طور رسمی لباس می پوشد؟
سوارکاری غالباً به عنوان تجسم سیالیت و حرکت طبیعی دیده می شود-رقص هماهنگ بین سوار و اسب . با این حال مد آن چیزی است به جز Freeform.} از کدهای رنگی به استانداردها ، لباس سوارکاری یک مطالعه با دقت ، کنترل و نظم {3.}}}}

بنابراین چرا ورزشی که از آزادی تجلیل می کند ، چنین کدهای سخت ظاهری را می طلبد؟ این مقاله به بررسی پارادوکس از طریق تکامل تاریخی ، نظم و انضباط بدنی ، هنجارهای جنسیتی و شیوه های صنعت مد {{0}

I . از ابزار به کد بصری: تولد یکنواختی

تجهیزات اولیه سوارکاری برای شوالیه ها ، زرهی های مفید ، کتهای سواری مناسب برای اشراف و دامن های زین جانبی برای خانمها.} این لباس برای ایمنی و حرکت طراحی شده بود ، بلکه برای نشان دادن کلاس و وضعیت {3. طراحی شده است.

بیش از قرن ها ، این عملی به پروتکل بصری تبدیل شد . آنچه شما می پوشید نه فقط مربوط به آنچه شما انجام دادید ، بلکه چه کسی بودید. لباس سواری به یک زبان رمزگذاری شده هویت ، سلسله مراتب و سنت {2 {{}} تبدیل شد.

ii . لباس به عنوان ابزاری برای نظم و انضباط

کتان متناسب ، کت های کمر ، چکمه های چرمی بلند-این موارد اصلی بیشتر از عملکرد کمک . آنها انجام می دهندبدن را آموزش دهید. آنها وضعیت وضعیت ، تنظیم حرکات و تقویت رفتارهای ایده آل مرتبط با "فرم سواری خوب ." را راهنمایی می کنند.

میشل فوکو ، نظریه پرداز فرانسوی ، لباس را به عنوان یک توصیف کردفناوری انضباطی-a روش کنترل بدنی. پیر بوردیو فراتر رفت و لباس را به عنوان ابزاری شناسایی کردتمایز اجتماعی، تقسیم نه تنها بدن ، بلکه همچنینکلاس ها و جنس ها.

لباس سوارکاری فقط فرسوده نیست-لباس پوشنده .

iii . ظرافت یا اجرای آن؟ انتظارات جنسیتی

لباس سواری زنان از لحاظ تاریخی فیض را در اولویت قرار داده است. دامن زین جانبی ، به عنوان مثال ، حرکات محدود شده ضمن تقویت ایده آل های فروتنی و ارسال .

حتی در دوران مدرن ، سواران زن اغلب با آن روبرو هستندقوانین ناگفته: لباس حرفه ای ، اما نه خیلی مردانه ؛ شیک ، اما نه خیلی معتبر . ایده "زنانه بودن مناسب" ، به طور ظریف شکل می دهد که چگونه می توان آزادی را بیان کرد-اگر اصلاً .

iv . مد به عنوان تقویت فرهنگی

مارک های لوکس در کدهای سوارکاری سرمایه گذاری کرده اند ، و فرم های کلاسیک را با زیبایی شناسی مدرن . ترکیب کرده اند

مجموعه Dior's Spring/Summer 2019شلوار و چکمه های سواری مجددا تفسیر شده ، ادغام شبح های تاریخی با خیاطی معاصر {{0}

گوچیعناصر سوارکاری مجدد به لباس های خیابانی ، تقویت تنش بین کشت بالا و پایین {{0}

هرمساستاندارد طلای ظرافت سوارکاری ، با تأکید بر کاردستی و میراث {{0}

ردیفاز خیاطی مینیمالیستی برای به چالش کشیدن هنجارهای جنسیتی و کلاس تعبیه شده در زیبایی شناسی سواری سنتی استفاده می کند.

این تفسیرها نشان می دهد که کدهای سوارکاری استاتیک نیستند ، اما به طور کامل از بین نمی روند.

V . آیا آزادی نگاهی ظاهری دارد یا یک واقعیت؟

برخی از مارک ها اکنون نوآوری را پذیرفته اند:

مواد پایدار

پارچه های کششی

طرح های unisex یا جنس جنسیتی

اینها تمایل به حرکت فراتر از کدهای سخت . را نشان می دهد اما وقتی خود "آزادی" تبدیل می شودزیبایی شناسی جدید-قابل پیش بینی ، قابل فروش ، حتی اجباری-آیا ما به سادگی یک لباس را با دیگری جایگزین می کنیم؟

رهایی واقعی ممکن است در پوشیدن نوع "درست" آزادی نهفته باشد اما دربه هیچ وجه نیاز به هر لباس ثابت را زیر سوال می برد.

نتیجه گیری: بین آزادی و نظم

مد سوارکاری آینه ای برای تنش های فرهنگی گسترده تر دارد: بینآزادی و فرم, بیان و انتظار, هویت و نظم و انضباط.

با شناخت پارادوکس در آنچه که ما در سنت ها می پوشیم-به عنوان بصری رمزگذاری شده به عنوان سوارکاری-ما فضایی را باز می کنیمتعریف مجدد به معنای آزاد بودن و رسمی بودن.

گاهی اوقات ، فردیت واقعی با شکستن قوانین شروع نمی شود بلکه با درک عمیق آنها به اندازه کافیتغییر شکل آنها.